Sizler de benim gibi hayrete düşer misiniz? Çocukluk anılarım gözümde canlanınca, kimi olaylar olduÄŸu gibi belleÄŸimde cap canlı karşıma çıkıyor. Oysa yaÅŸadığım pek çok olayı unuttuÄŸumu sanırdım. Pek çok olayı göz açıp kapamadan üzerlerinin külleneceÄŸini, adeta bir ÅŸahmeran kuyusuna gömülüp kaybolacağını sanırdım. MeÄŸer kaybolacağını sandığım pek çok olay, kiÅŸi, nesne, mekân bir daha silinmemek üzere belleÄŸime kazınmış. Olmadık anlarda sık sık duyuruyorlar seslerini. Kimi olaylar her an sökülüp yeniden dokunan halıdaki motifler, desenler gibi boyuna deÄŸiÅŸip duruyor. Ama bazı yaÅŸantı parçaları, belleÄŸimin dipsiz derinliklerinden açığa çıkıyor, oldukları yerden sürdürüyorlar varlıklarını. 

Sanki bir büyülü aynanın karşısındayım. Kapayıp kapayıp açıyorum gözlerimi. Her açıp kapayışta ayna deÄŸiÅŸik görüntüler yansıtıyor. Kırılan bir cam kasesinin dökülen parçalarını toparlar gibi parça parça yansıyan görüntüleri bir araya getirip düzenli bir kompozisyon oluÅŸturmak bana düşüyor. 

Söz aynalardan açılmışken, banyo aynasında hüzünlü bakışlarla kendimi süzüşümden söz etmem gerekiyor. Bu günlerde aynadaki görüntümün karşısında genellikle gerektiÄŸinden fazla oyalanmıyorum. Bir zamanlar aynadaki görüntümü beÄŸenirdim, ama artık öyle deÄŸil. Åžimdi ise aynada beliren ve beklentimle hiç ilgisi olmayan görüntülerden irkiliyorum. Kimi gün aynadaki görüntü beni olduÄŸumdan ÅŸiÅŸman gösteriyor, kimi görüntü beni olduÄŸumdan kısa. Banyoda makyaj yaparken yüzümü aynada görebilmem için yaklaÅŸmam gerekiyor. Bu da yetmiyor, yakın gözlüklerime el atmam gerekiyor. Anlayacağınız, bugünlerde aynalarla barışık deÄŸilim. Yüzümdeki donuk ÅŸaÅŸkınlığı, yakamı hiç bırakmayan hüzünlü bakışı tahmin etmeniz zor olmasa gerek.

Aynalar neler mi söylüyor? KırlaÅŸan saçlarımı, ellerimdeki ve yüzümdeki çikolata rengindeki karaciÄŸer lekelerimi, çukurlaÅŸmış ÅŸakaklarımı, çökmüş yanaklarımı… ve daha neler neler. Bir an geliyor, kendimi teselli etmeye çalışıyorum. Leke mi? Kırışık mı? Yok, yok… Onlar yaÅŸantı izleri. Sizce de öyle deÄŸil mi? YaÅŸamak böyle bir ÅŸey. YaÅŸamak yaÅŸ almakla ilgili. YaÅŸanan olaylarla, edinilen tecrübelerle ilgili. Buna da olgunlaÅŸma diyoruz.  

Uzun süre bilmezden geldiÄŸim anıların olmadık zamanlarda karşıma çıkmasına hayret etsem de peÅŸlerine düşmeden kendimi alamıyorum. Sanki bir daha hiç bana geri gelmeyeceklermiÅŸ gibi peÅŸlerine takılıyorum. Öyle ya! Anlık bir süre içinde kendileriyle karşılaÅŸmamın ÅŸaÅŸkınlığı içinde onları belleÄŸimde zapt etmeye çalışıyorum. 

Birden uzak bir ülkede bir otel odasında buluyorum kendimi. Karşımdaki koltukta yeni yetme bir kız oturuyor. Kimin kızı bu?  Sohbete baÅŸlıyor benimle. Ondan bundan konuÅŸurken soruyor bir ara." Anımsıyor musun, hani seninle küçükken parka gider saklambaç oynardık, sen daha üç yaşında var yoktun, senin kolayca bulabileceÄŸin bir yere saklanırdım ben. Sen beni arardın. Ben buradayım buradayım der yönlendirirdim seni, sonra sen saklanır ben seni arardım. Saklanmak için ne yapardın biliyor musun?  OlduÄŸun yerde durur ellerinle yüzünü kapardın, ben oldu mu derdim, sen de oldu derdin, sen gözlerini kapayıp kimseyi görmeyince kimsenin de seni görmeyeceÄŸini sanırdın, unuttun mu?  KoÅŸtukça saÄŸa sola gidip gelen beline kadar sarkan kıvırcık saçlarımla, ele avuca sığmaz, cıvıl cıvıl, hep gülen kız ben miydim yoksa?  

Sen küçüktün beÅŸikte yatıyordun, diye sürdürüyor konuÅŸmasını. Anneannen sana müzikli bir uÄŸur böceÄŸi almış yattığın odada aynalı beÅŸiÄŸin baÅŸucundaki duvara asmıştı. Altta bir ipi vardı, ipi çekince tatlı bir melodi çalmaya baÅŸlıyordu. Ä°lk defasında korkmuÅŸtun, aÄŸlamaya baÅŸlamıştın. Korkman da doÄŸaldı. Bu sesi daha önce hiç duymamıştın ama yavaÅŸ yavaÅŸ alıştın. Ne zaman ipinden tutup çeksen de uÄŸur böceÄŸinin karnından dökülen melodiyi duysan diÅŸsiz aÄŸzınla kendi kendine bir ÅŸeyler mırıldanarak sesli sesli gülerdin.

Sonra yıllar geçti. Ä°lkokul yıllarımda bahar aylarında uÄŸur böceÄŸi teneffüslerde kollarımıza konduÄŸunda çok sevinirdik. UÄŸurböceÄŸi kadar sevinç yaratan baÅŸka bir böcek aklıma gelmiyor. "Uç uç böceÄŸim, annem sana terlik papuç alacak" deyince uçup giderdi kırmızı elbiseli beyaz puantiyeli yarım topumsu böcek, hemen inanırdı. "UÄŸur böcekleri/uçacaklar/pabuç alacaklar/bir sana bir de bana/uçacaklar/pabuçlarımızla bizi de uçuracaklar…"

"Seksek", "beÅŸ taÅŸ", "bezirgân başı", "saklambaç", "körebe", "yaÄŸ satarım", "mendil kapmaca" gibi oyunlar, çocukluÄŸumda zevkle oynadığımız oyunların başında gelirdi. Hatırladığım bir diÄŸer oyun kibrit oyunuydu. Kibrit kutularının iki tarafındaki resimli, renkli kısımları keser, bir nevi iskambil destesi elde edilirdi. Oyun basitti. Bir kâğıt sen atarsın, bir de karşındaki. Son atılan kâğıdın aynısını atan bütün kağıtları alırdı. Tıpkı kumarda olduÄŸu gibi hile yapanlar, alttan kâğıt çekenler yok deÄŸildi... Tahtadan topaçlar vardı. Pamuklu, kalınca bir ip sarar sonra çevirirdin. Kimin topacı daha çok dönecek? Bu oyunları erkek çocuklar oynardı. Şİşman kadınlara "Topaç gibi maÅŸallah" derlerdi.

Bahar aylarında uçurtma uçurtmak çok eÄŸlenceli bir görsel şölendi.Gökyüzünde çıtalı uçurtma görmek, ufo görmek gibi bir ÅŸeydi. Becerikli abilerin yeteneklerini sergiledikleri bir meÅŸgaleydi. Kâğıttan uçurtma yapmak onlara düşerdi. Kenarları düzgün katlanmalıydı. Uçurtmaları gazete kağıdından yapmak da mümkündü, fakat bu fukara iÅŸiydi. Uçurtma dediÄŸin, harita metot defterinin ortasından koparılan sayfalarla yapılmalıydı ki bir ÅŸeye benzesin.

"Tıp" diye bir oyun vardı. "Bir - iki - üç, tıp!" derdi biri, herkes susardı. 

"Tuzluk" hoÅŸ bir oyundu.  Hani ÅŸu, bir kâğıdı katlarsın, içine isimler filan yazarsın, o kâğıt çiçek gibi kapanır, sen tutarsın, karşındaki bir parçayı seçer ve sayı söyler, o sayıda açar kaparsın ve ona bir ÅŸey çıkar, o, o ÅŸey olur falan.

"Kuşların düğünü"nü hatırlayanınız var mı? Kuşlar, senede iki kere düğün yaparlardı. Tam oyun da denemez, bilemiyorum. Kuşlar yazın gelirken ya da kışın giderlerken, gökyüzünden büyük sürüler halinde geçerlerdi. Binlerce kuş! Biz de başımızı göğe kaldırıp kollarımızı açarak döner ve bağırırdık:

"Kuşların düğünü, kuşların düğünü"…

KoÅŸma-kovalama-kapma oyunları, saklama-saklanma oyunları… Daha neler neler…

Bu oyunları oynayan o küçük kız ben miyim? 

Geride kalmış ne varsa tüm güzellikleri, sevinçleri, acıları, hüzünleri saklayıp koruyan ben miyim?